As the rain keeps falling...

Les fantômes

2011-12-23T19:51:00.004Z

Nad Fantomami pracuję już od

lipca i po raz pierwszy nad każdym elementem spędzam tak dużo czasu. Mieszałam tu trochę technik bardziej pracochłonnych niż sama obróbka cyfrowa. Dodawałam warstwy malowane farbami na rozmoczonym wodą lub herbatą papierze. Ostatecznie, nie jestem przekonana, czy tego samego efektu nie

uzyskałabym bez calej tej babraniny, ale wszak nie ma tego złego i dzięki tym eksperymentom rozwiązałam inna łamigłówkę, nad

którą głowiłam się od pewnego już czasu. Mianowicie odkryłam formę, w jakiej

chciałabym wystawiać swoje prace, ale o samym pomyślę napiszę już przy innej okazji.

Pierwotnie, inspiracją dla fantomów były fotografie Post Mortem. Porównując je jednak dochodzę do wniosku, że były nią one jedynie na początku, a z czasem

wszystko przesunęło się w stronę senności i widziadeł tych bardziej żywych.

Marazm, uwikłanie i ucieczka w niebyt, to chyba najlepszy podtytuł dla tej serii.

Zaczęłam też poważniej nieco zajmować się moją "pracą" o śmierci, choć póki co więcej tam notatek niż litego tekstu, i to książki tym razem, bardziej niż muzyka, towarzyszyły mi w tych pracach.

Niemniej jednak bez Richtera, Vàli czy Ulver, Fantomy nie miały by obecnego kształtu.

Amandine

2011-06-14T17:27:00.019Z

Czas nieco nadrobić zaległości blogowe, a właściwie fotograficzne, bo wiele do powiedzenia ostatnio nie mam, ale za to wiele się dzieje sesji, koncertów itd.

Przy tej okazji zachęcam do zaglądania na moją, o wiele bardziej na czasie, fan page stronę na facebooku.
Trzeba przyznać, ze to teraz tam skupia się wszystko: promocja, kontakty w sprawie sesji, organizowanie większych projektów, wyjazdów.

Blog jest wg. mnie za mało interaktywny aby naprawdę mógł okazać się użyteczny, szczególnie, jeśli ktoś, tak jak ja, nie ma za bardzo czasu na odwiedzanie innych blogów, komentowanie ich, budzenie zainteresowania i zachęcanie do rewizyt i komentarzy.

Dlatego jeśli ktoś, przypadkiem zupełnym, zainteresowany jest moja fotografią, zapraszam tutaj Svarta Photography .

A z sesji ostatnich kilku tygodni zamieszczam Amandine, dziewczynę o polskich korzeniach, którą poznałam na jednym ze spotkań stowarzyszenia polonijnego w Clermont Ferrand.

Horses

2011-02-18T11:41:00.011Z

Today shortly and essential.
We have a big mess over here, hundreds of papers, numbers and forms.
So let's escape for a while.

These horses set committed near place we are living,
somewhere in Auvergne..

Dziś krótko i zwięźle.
Mamy tu niezły bajzel ostatnio.
Setki papierów, podań i numerów.
Czas się nieco oderwać.

Ten secik powstał niedaleko miejsca,
w którym mieszkamy,
gdzieś w Owernii..

Misja

2011-01-23T22:43:00.004Z

Ostatnio coraz częściej zastanawiam się jak bardzo brutalna strona kolonizacji chrześcijańskiej wpłynęła na cywilizacje świata. W jakim stopniu zniszczyła choćby naszą, rodzimą, słowiańską kulturę. Temat zbyt obszerny by można było odpowiedzieć na tak zadane pytania i wysunąć jednoznaczny wniosek. Tym bardziej, że nie do przeoczenia są także konstruktywne wpływy chrystianizacji, głównie na obszarze walki z analfabetyzmem i ogólnie pojętej edukacji.
Mimo to, wybitnie monopolistyczny stosunek Chrześcijaństwa wobec innych wyznań/wierzeń jest dla mnie niemożliwy do zaakaceptowania. Premedytacja z jaką niszczone były, i w dalszym ciągu są, wszelkie "pogańskie" przejawy dawnego dorobku kulturowego, jest niesamowita, a powszechna nieświadomość samych kolonizatorow zatrważająca.
To przypomina mi o pewnym zdarzeniu sprzed kilku lat. Była to szkolna wizyta w jednym z krośnieńskich zgromadzeń siostr. Mieściło się tam coś w rodzaju mini muzeum misyjnego. Głównymi eksponatami były drobiazgi przywiezione głównie z krajów afrykańskich. Najczęściej, po prostu przedmioty życia codziennego, ale znajdowały sie tam też gabloty z ich rytualnymi, tradycyjnymi figurkami, talizmanami i innymi przedmiotami kultu religijnego.
Te eksponaty tak niewinnie wyglądające to świadectwa stopniowego wyrugowywania tamtejszych "bałwanów" i zastępowania ich plastykowymi krzyżykami 'made in china'.
Czasem, kiedy szczególnie trudno było wykorzenić wśród tubylczej ludności kult kogoś lub czegoś, powstawały hybrydy, owoce kompromisu, i afrykański bożek zostawał ukrzyżowany i otulony w koronę cierniową.
Zgrozę budzi we mnie właśnie wspomniana już wcześniej nieświadomość wyrządzania krzywd, która szczególnie zwróciła moja uwagę już tam, w zgromadzeniu, kiedy siostry z uśmiechem opowiadały o wielkiej radości jaką dają im misje, między innymi ze względu na ten religijny wymiar oświecenia drugiego człowieka..
Zastanawiam się jak w XXI wieku, w dobie powszechnej tolerancji, gdzie o kolonizacji terytorialnej zdążono już zapomnieć, może być miejsce na tego typu "nawracanie", niszczące tradycje i duchowy dorobek najdawniejszych społeczeństw, którego działania ukryte są pod niewinnym słowem - misja.

O śmierci

2010-12-18T12:27:00.009Z

Antropologiczne wymiary śmierci fascynują mnie już od dłuższego czasu. Staram się, w miarę możliwości, gromadzić na ten temat wszelkie dostępne publikacje, choć nie jest to (wbrew pozorom) takie proste. Śmierć jest dzisiaj popularnym chwytem reklamowym i w większości pozycje z nią w tytule zdumiewają swą powierzchownością, wysoką śmiertelnością bohaterów i krwawą banalnością. Ktoś kiedyś ładnie i celnie ukuł termin "pornografia śmierci", moje poszukiwania często i niestety właśnie na niej się zatrzymują.*
A jednak wśród wypacykowanego, ścielącego się gęsto, trupa znaleźć dziś można także kilka perełek. Za jedną z nich uważam jedno z dokumentalnych dzieł Małgorzaty Szumowskiej pod tytułem: "A czego tu się bać" obejrzane kilka dni temu. (http://www.youtube.com/watch?v=waNkeaAH5ho).
Dla tych co szukają naukowości i analizy na poziomie akademickim, powyższego dokumentu polecić nie mogę. Jest on bowiem zapisem wierzeń i tradycji funeralnych i około-funeralnych prostych, wiejskich ludzi.

Niesamowity klimat, jowializm zwykłych ludzi, dla których śmierć nie utraciła jeszcze swojej magii ani kolorytu, przed którą nie uciekają, bo i po co, w końcu, jak sami twierdzą, bać się nie ma czego. Po wysłuchaniu ich wypowiedzi, pornograficzny i wypudrowany wymiar śmierci oglądany w "cywilizowanych" miastach zaczyna nas śmieszyć bardziej, niźli "prymitywne" wypowiedzi czerstwych, pogodzonych z losem, a przez to jakże szczęśliwszych staruszków.

W ramach tematu, zamieszczam zdjęcia, które czekały już długo na blogowe zaistnienie.

*(swoją drogą jeśli któreś z was dysponuje esejem zawierającym ów termin, proszę pilnie o kontakt :))

Ostatnie dni w Paryżu

2010-09-24T21:31:00.008Z

Ostatnie dni, ostatnie godziny, odliczam. Chce się tym moim odliczaniem nacieszyć, bo nawet nie było kiedy. O tym, ze przeprowadzamy się do centralnej Francji zadecydowało kilka ostatnich tygodni. Dwa ostatnie spędzamy w pustym mieszkaniu z plastykowymi naczyniami i dmuchanym łóżkiem, bo wszystkie rzeczy przeprowadziły się przed nami. Nie można powiedzieć, żeby stół zrobiony z kartonu był najbardziej szykownym meblem wszech-czasów, ale ma to swój papierowo - prowizoryczny szyk :) Jako, ze nie ma tez krzeseł ani stołów, a komputery stoją na książkach z biblioteki nie mam za bardzo motywacji nad ślęczeniem i obrabianiem zdjęć ( poza tym myszka średnio "chodzi" po wykładzinie ), moja dominującą aktywnością zatem stało się jeżdżenie metrem i robienie zdjęć, po trochu z przyczyn już wymienionych, po trochu z chęci uwiecznienia tych moich ostatnich dni paryskich.

Zawsze lubiłam urok street photo, chociaż w tym szczególnym mieście już co najmniej dwa razy musiałam z refleksem chronić aparat przed warunkowymi odruchami fotografowanych. Paryża na dobre nie opuszczam jednak i jego smrodliwe zakątki będę odwiedzać prawdopodobnie dwa razy w miesiącu, mimo to, spokojnie mogę powiedzieć (avec plaisir): Adieu Paris.

PS. Jak już będę na nowym, bardziej stabilnym gruncie, dodam więcej streetow.

Trochę wody

2010-07-17T10:52:00.008Z

Upały opanowały nie tylko Polskę, doskwierają i tutaj, w Paryżu, na szczęście ostatnio trochę złagodniały, wiec mam sile zabrać się za bloga. Chociaż czasu mi brakuje, bo lipiec to miesiąc ślubów i innych uroczystości, które wyskakują zupełnie bez zapowiedzi. Swoja drogą, dziwią mnie osoby, które planując własne wesele, uświadamiają sobie paląca potrzebę zatrudnienia fotografa na 3 tygodnie przed ślubem.
Szkoda, ze takiego ruchu nie ma zimą, życie byłoby łatwiejsze :)

Dzisiaj, zarówno w celu ochłodzenia, jak i w ramach akcji "odczarnienia" nieco mojego bloga, prezentuję kilka zdjęć z sesji, która miała miejsce właśnie w czasie największych paryskich upałów (34 stopnie w cieniu).

Razem z Charlotte, którą widzicie na zdjęciach, czekamy na narodzenie jej syna, powinien był uczynić to już w zeszłym tygodniu, ale najwyraźniej żar z nieba nie zachęca do wizyt na tym świecie :) Czekamy, bo 8 dni po urodzeniu czeka małego ważna w jego życiu ceremonia, o której napisze innym razem.

Tymczasem delektujcie się błękitem basenu :)

Nostalgicznie

2010-07-09T20:00:00.006Z

To takie symboliczne, kiedy obserwując sąsiadów, jednego dnia zauważam Polkę sprzątającą mieszkanie piętro wyżej, a dziś, dzień później odbywa się tam szykowna prywatka z muzyką operową w tle.

Alteration of reality

2010-06-04T11:06:00.014Z

PL:Spokój, przestrzeń, brzydota, która jest pięknem.
Starość. Moim marzeniem są sesje ze starcami, dwie już za mną, leżą, jeszcze nie gotowe, już wkrótce. Tymczasem seria Potworków, powstająca od jakiegoś czasu, dłużej w głowie niż w praktyce, rodzona powoli, czasem w bólach. Niektóre z nich wciąż potrzebują poprawek.

ENG:Tranquillity, space, ugliness which is beauty. Senility.
The sessions with elderlies are my dream, two are done, waiting, not ready yet, soon. In the meantime the Monsters set.
It's been some time since I've started it, birth slowly, sometime in pain. Some of them still need some improvements.

Załamanie nerwowe

2010-03-17T19:10:00.004Z

Na szczęście dosyć krótkotrwałe dopadło mnie dzisiaj zupełnie niespodziewanie. Dobrze, że G. poratował mnie od razu małą śmierdzącą kapsułką walerianową, bo chyba bym zabiła. Powód był idiotyczny, co tym bardziej skłoniło mnie do refleksji. W każdym dużym mieście żyje się szybko, ale tutaj nawet ja czasami nie wyrabiam, tym bardziej, że jak rozdawali systematyczność ja stałam w kolejce po chaos :]

Kilka maili od potencjalnych klientów, oczywiście każdy nie cierpiący zwłoki, dwie zaległe sesje do obrobienia, której zleceniodawcy czekają w napięciu, list od przyjaciółki czekający na odpisanie, włożenie do koperty, naklejenie znaczka i wysłanie, podczas gdy nie został jeszcze nawet przeczytany, lekcja, na którą biegnę między wierszami tego posta, a z tyłu głowy świadomość, że juto lecę stąd w cholerę, a o pakowaniu się zupełnie zapomniałam, mogłabym jeszcze wyliczać, ale wolę nie wiedzieć co jeszcze trzeba dziś zrobić.

Zaprawdę nie dziwię się tym, którzy w takich czasach, jak te dzisiejsze, fiksują i odnajdują swoje nowe JA gaworząc i wykrzykując do niewidzialnych przyjaciół w metrze. Kiedy już ja dołączę do ich szeregów, będziecie przynajmniej wiedzieć gdzie mnie szukać,

życzę wszystkim więcej powolności :)

Krista

2010-03-14T15:59:00.020Z

PL: Ten post uległ niejako opóźnieniu z racji ograniczonych ilości czasu przy jednoczesnych nieogarnionych sesjach, weselach, wydarzeniach kulturalnych i innych. Sesja w parku ostatecznie doszła do skutku. Nie było najłatwiej, bo zimno panowało przejmujące, ja miałam kontuzję dwóch stawów prawej dłoni, a na dodatek jakaś gromadka dzieci podążała za nami krok w krok :]

Krista jest Finką, jednakże od kilku miesięcy mieszka w Lyonie. Jej głównym modelingowym zainteresowaniem są klimaty fetysz, lateks i "zwiąż mnie", ale jak widać obyło się bez sznurów.

ENG: The limit of time (without going into details) caused a little delay of my latest post. Photo session in the park finally took place even the conditions wasn't the best. It was freezing cold, I had injury of my two fingers and strange group of children was following us during all session :]

Krista is a finnish girl who lives recently in Lyon. Her main modelling interests are fetish, latex and "tie me" but as you can see we did without ropes.

Daily parisian portion of iritation

2010-02-12T18:56:00.009Z

PL: Dziś krótko i zwięźle, bo jestem w zbyt bojowym nastroju. Do sesji zapowiedzianej wczoraj nie doszło, gdyż dwa dni temu spadło w Paryżu około 4mm śniegu. Do dziś uchowało się miejscami w porywach do 2 mm, co oczywiście w przypadku wejścia na teren cmentarza jednoznacznie grozi śmiercią na miejscu i wszyscy o tym wiemy, prawda? Początkowo myśleliśmy, że po prostu Montmartre jest stary, zmarli powstają i groby się sypią, ale nie! Wszystkie cmentarze mają wywieszkę od paryskiego mera informującą o tym, że z powodu grożącego niebezpieczeństwa wstęp wzbroniony, jedynym odstępstwem jest pogrzeb, ale aż na to, w naszej desperacji, się nie szarpnęliśmy. Jutro podejście drugie, park Monceau. Mam nadzieję, że nie zamierzają zamknąć i jego.

ENG: Today in brief, cause I am in a really martial mood. The session which I announced yesterday had to be cancelled, because about 4mm of snow has fallen two days ago in Paris. Until now there is something like 2 mm of it which of course, in case of entry into the cemetery area, can easily cause death by accident, we all know that, don't we? At first we thought, that Montmartre is just old, dead come into their being and tombs are snapping, but very no! All cemeteries have kind of sign board or something informing that due to bad conditions and high danger no admittance, with the exception of funeral, but we weren't in such a despair. Tomorrow as we are had to we will make a session in the Park Monceau. I hope they are not going to close it as well!

Home alone

2010-02-11T19:05:00.009Z

Jak w tytule... Co więcej taki stan ma trwać najbliższe 10 dni. Druga połowa wyjechała w so-called tour i właściwie nawet mu nie zazdroszczę, bo w Moskwie, gdzie aktualnie gra, przywitany został, po raz pierwszy w swoim życiu, siarczystym mrózem pod tytułem minus 20. Mam nadzieję, że rosyjska wódka przyjdzie z pomocą i te no, nocne kluby :) Ja już chyba też się odzwyczaiłam od takich szalonych temperatur, bo dziś, kiedy w Paryżu dochodzi w porywach do, uwaga, zera (!), ja zamarzam.

Teraz, będąc sama, wszystko się kompletnie zmieniło. Najbardziej chyba odczuwam brak kucharza, wczoraj było ravioli z puszki, dzisiaj chyba opustoszę zamrażalnik, co potem, nie wiem. Przypominają mi się "czasy" akademikowe, sprzed paru miesięcy. Tam królowały mrożonki: pierogi ruskie i warzywa na patelnię :) niezbędnik kulinarny prawdziwego studenta. I jeszcze REDS'y! Oh właśnie sobie o nich przypomniałam, te jabłkowe oczywiście. Tak zdecydowanie brakuje mi ich tutaj, bo Cidery, to jednak nie to samo.

Znalazłam też ostatnio (po odkryciu faktu, że niektóre biblioteki posiadaja półki z literaturą w języku angielskim) czas na czytanie. Aktualnie na warsztacie Muriel Spark - Aiding and abetting. Zakochałam się w jej stylu. Mimo, że na książce widnieje obrazek a'la Sherlock Holmes, to nie jest to typowy kryminał. Więcej tutaj dramatu i psychologizowania, cała zbrodnia jest zupełnie marginalna. Zachęcam do jej książek, póki co przekładu powyższej na polski nie ma, ale myślę, że kobieta trzyma poziom i w innych.

Jutro sesja foto na moim ukochanym cmentarzu z posta niżej. Będzie foto relacja oczywiście :) Pozdrawiam wszystkich czytających i zaglądających.

PS. I pączka żadnego dziś nie zjadłam, nawet nie wiem czy tutaj można je znaleźć ;> Ktoś wie?
PS 2. A na obiado - kolację frytki, kasztany i paluszki rybne :)

Photography is not a science

2010-01-16T12:56:00.017Z

"Nor can any of this work be considered experimental. Art is not a science."

This sentence is from the small book about Man Ray which I have read recently. His photography is well known even we don't know who is he. I think the most famous photo, which I have known since always is "Le violon d'Ingres". His pictures and thoughts about Art and Photography inspired me to think again about this common truth. I am not a scientist, to be honest I am really bad in it.

Since photography is digital more and more people use it in a new way. It is not way to express and show up the feelings but cold presentation how great they understand the light and other technical features. Of course I admire their clarity and knowledge but I don't feel anything more. These pictures are empty and sadly they are also dead. If you can not touch others by your art is it still an art?

I also take dead photos... Really often I keep photo souvenirs form place I've been. But still photography is my biggest way to better know myself, to feel the life and happiness, to enjoy the sadness while I am screaming.

Today I was on the Cimetière Montmartre
It was raining quite heavily and I was totally wet and cold.
Raindrops was like liquid ice.
Photos look like from old camera, but in fact
the effect was caused of my old
moody lenses, rain and big ISO.

The others with grass and sea are retouched after many, many months. I took them in Sweden but discovered them now.

Przygoda z podatkami część I

2010-01-12T19:41:00.003Z

Nie sądziłam, że tak prędko kwestia podatków mnie dopadnie. Nigdy wcześniej nie zajmowałam się fotografią na tyle komercyjnie, aby martwić się o to, kim w świetle prawa jestem i jakie prawa mi przysługują. Wbrew pozorom temat nie jest banalny. We Francji bowiem istnieją znaczące różnice w obrębie poszczególnych profesji fotografów. I tak na przykład fotograf mody, lub ten, który sprzedaje zdjęcia do tzw. banków zdjęć jest fotografem autorskim (cokolwiek to znaczy), natomiast ten, który zajmuje się fotografią ślubną lub portretową jest już, uwaga, rzemieślnikiem, tak jak piekarze, fryzjerzy i grabarze. Swoją drogą jestem bardzo ciekawa jak to wygląda w Polsce, ale z tego co sie orientuję, to chyba nie ma takich podziałów, ktoś coś wie?

Ja, mimo, że moim fotograficznymi zainteresowaniami są nie tylko portrety, ale człowiek w ogólności, jestem w świetle francuskiego prawa właśnie rzemieślnikiem, gdyż komercyjnie zajmuję się ślubami. Po wymianie kilku maili z panem, który o podatkach i fotografach wie prawie wszystko (na dowód czego napisał o tym książkę), udałam się dziś do Chambres de Métiers et de l'artisanat w poszukiwaniu dalszej części mojej podatkowej tożsamości.

Próby komunikacji muszę uznać za udane, bowiem już 3 napotkana osoba znała podstawy angielskiego na tyle, żeby mnie zrozumieć (nie wymagajmy za wiele). Dowiedziałam się, że najpierw muszę zaliczyć staż (le stage de préparation a l'installation), trwający, w opcji najbardziej mi odpowiadającej, 4 dni po osiem i pół godziny każdy! Tak! Kosztujący (o ile się nie mylę) 216 euro, który mi się na pewno bardzo przyda, zważywszy, że nie chcę zakładać własnej firmy, biznesu ani korporacji, a jedynie mieć możliwość wystawiać klientom faktury za usługi... . Papierek z ukończonego stażu, nie jest jedynym, jaki muszę dostarczyć, aby otrzymać numer podatkowy. Kolejny to znany wszystkim ubiegającym się o pracę chyba, czyli zaświadczenie o niekaralności (mniemam, że pewnie muszę to jakoś ściągnąć z Polski :)) a na deser coś czego kompletnie nie rozumiem, czyli rubryka z tekstem: podatek od gruntu..., całą kartkę wymogów dostałam w języku angielskim, więc nie do końca wiem, czy to właśnie to (land tax), a już zupełnie nie ogarniam, co z tym uczynić, ale nic to, przecież się nie poddam, jeszcze :). Na koniec już bardziej przyjemna sprawa czyli wybór placówki zdrowotnej (specjalnie dla niezależnych pracowników).

Mimo że w dalszym ciągu wygląda to przerażająco, to jednak sporo się dziś dowiedziałam, mam nadzieję, że najbliższe dni i planowana tona maili oświeci mnie bardziej i będę w stanie kontynuować moją przygodę z francuskimi podatkami :)

Christmas & New Year in Rennes

2010-01-07T15:18:00.017Z

ENG: It was long while since I was here. The fact that I moved to the city of love doesn't make me more poetic and full of inspirations. To be honest I was trying to write something since I am in Paris. Each time I had different and important reason but after one sentence I gave up.

Christmas time is much more motivating, specially when you spend them in a totally new place, in Rennes in north-western France, quite near La Manche Channel.

As you can see, it looks like in the middle of the summer, but it was 25th of December and temperature was around 10. I hope I will come back here in a summertime.

Anyway, it is not too difficult to fall in love also with French little towns and villages. You can find here colourful little huts and a lot of sweet details and ornaments which make them different from houses in Sweden.

They are more warm, more old fashion and sometimes a little bit childish but in the way you have to adore. Dinan is one of the town like this.

After more then ten days of great holidays in Rennes I am in Paris again, ready for New Year challenge. I hope that from this post I will write more regularly about my Parisian existence. All best for all of you!

PL: Nie pisałam od długiego czasu, mimo moich najszczerszych chęci :) Niemal każde drobne wydarzenie w moim życiu chciałam przypieczętowywać wpisem, ale po pierwszym zdaniu poddawałam się. Nawet nie wiem czemu, chyba zwyczajny brak weny, mimo tego, że mieszkam w "cudownym mieście miłości". Haha. W każdym razie Święta to wystarczająca motywacja aby wreszcie ruszyć z blogiem, szczególnie jeśli spędza się je daleko od domu (i mamusinych stroików).

W tym roku zatem Święta spędziłam w Rennes w Bretanii, w północno-zachodniej Francji, całkiem niedaleko kanału La Manche. Zdjęcia powyżej to właśnie kanał (właściwie wyglądający jak morze) oraz malutkie, przytulne miasteczko Dinan.

W przeciwieństwie do domów w Szwecji, te Francuskie są cieplejsze, bo pełne ornamentów i ozdób nadających im ten typowy starodawny klimat, czasem nieco infantylny, ale przez to tym bardziej uroczy.Po ponad 10 dniach w Bretanii czas na prawdziwe życie, mam nadzieję, że będę bardziej na czasie z wpisami, bo przecież tyle się tu dzieje.

Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku!!

Eros & Thanatos

2009-07-29T00:48:00.027Z

There are only two great inspirations in art, death and love. It is well known truth, but each time I discover the power of it I am amazed. Maybe because normally I am amazed by less emotive things. Now I feel touched by surrounding pain and deeply fascinated by beauty which occurred every little moment. The mixture between is addicting and goes inside the bones.

This is how the recent pictures come into their being. I can only add that from the art way I was mainly inspired by post mortem photos of young women and children from the XIXth century and by gloomy compositions of fenomenal Clint Mansell.

2009-06-13T21:28:00.006Z

If you watch me from the distance than you can see the person who takes life aggressive, person who wants to catch all of benefits the life brings. You can also see the girl who knows what she wants and do whatever she wants. Am I right? In fact there is nothing further from the truth. My aggression, power and fast life come from two reasons.
Sooo... some time ago I had maniacally thoughts about death. Than after few months, real death occurred like ironical prove of my frighten. Somehow it really touched me even we had a quite rare contact. I cannot stop thinking about it. It goes back to me regularly and pushes me to do many strange things. I hope they are not dangerous.
It is not because i am afraid of death. I just realize that it is close, everyday...stupid? Maybe...

I am still listening a lot of piano music.

This photo I took on the last dubstep party in Kraków in a place named Krzysztofory.

the nature of Ghosts

2009-03-31T20:13:00.013Z

Ghosts are:

untouchable,

fragile,

instanteous,

fascinating,

dangerous,

so it is better

to

Stay away.

Rain

2009-03-29T18:44:00.003Z

Listening phenomenal cellists like Zoë Keating and Julia Kent. Running in rain, just because, without any reason. Stop and run again. Fulfillment. Neuroticism is the biggest gift I had received. Now I know what is my life about. Mix your tears with rain drops and you will get know it too.

...and the birds here are singing

...and after all these words i realized what is the title of my blog...funny.

Fighting

2009-03-23T22:47:00.003Z

As in the title. Fighting with things which want to come back to me. Doing more than i can. It helps with being thoughtlessness. Once again someone told me that i am neurotic person, funny.

Cause I hate

2009-03-17T15:03:00.013Z

I feel better now. A little bit. After a terrible night and even worse morning. I slept from 3:30 a.m. To 8 a.m. I couldn't eat so I started to make some photos again. And it started. Crying, screaming, throwing things all over my room and listening Deftones music so so loud. Than screaming again and crying during laying on the floor. It was horror for me. I didn't know how to stop it, but I knew that screaming helps me in some silly way. I still don't understand my thoughts, feelings and mood. I only know that I have been hurt so much even it wasn't the plan. My room looks like after war now. I wonder what has happened. Why it was so big pain for me and why I feel so ugly, so useless and so so so everything right now.

I want to scream again...Gosh

I have sore throat after yeeling and bitten tongue.

I took this photo while terribly cyring.

~~~~

Po ciężkiej nocy i jeszcze gorszym poranku, czuję się lepiej. Trochę lepiej, chyba. Udało mi się w końcu zasnąć po 3 nad ranem, chyba tylko dlatego, że nie miałam już siły płakać, bolało mnie serce i kręgosłup, nie wiem czemu... Rano oczywiście nic nie zjadłam, nie byłam w stanie. Zaczęłam znowu robić zdjęcia. Patrzyłam na nie, no i się zaczęło. Płacz, wrzask, rzucanie wszystkim co się dało, gdziekolwiek. Potem znowu krzyk, kiedy już leżałam bez sił na podłodze. To był horror, ale w jakiś głupi sposób czułam, że krzyk mi pomaga. Nie wiem, nie rozumiem moich myśli, uczuć, tego wszystkiego co jest we mnie teraz. Wiem tylko, że czuje się zraniona, nawet jeśli to nie było zamierzone. Nie wiem czemu to tak boli, czemu czuję się niepotrzebna, odrażająca i co tam jeszcze.

Chciałabym znowu krzyczeć

Boli mnie gardło od krzyku i język, który musiałam sobie przegryźć.

To zdjęcie zrobiłam podczas jednego z ataków histerii.

Bonobo dj set in Electro/Jazz Club Hipnoza - Katowice

2009-02-26T19:54:00.009Z

The wonderful tones, great atmosphere and people and of course Simon Green.. :)
The one bad thing with beeing photographer during the concerts for me is that i dont remember music :D I only know that it was stunning :)
21st of February 2009

6:45

2009-02-20T06:45:00.002Z

I was born on 20th of February at 6:45 am. That is the time when the sun is rising. I usually have many plans before that day and many plans for future. But now I am into so many things and matters that I don't even feel the big day has come. It is happening now. So many people, so many feelings, things and aims to achieve. My world is rounding so fast but I feel good with that speed.

unhappy but happy, unloved but don't care about.

Dots

2009-02-17T17:03:00.019Z

How many useless things man can do during depression and while going crazy because of .. something.

Listening Saltillo today, it makes me feel glorious and full of pain at the same time. I like it.

These lights here are casual, but post process made them a little bit psychodelic.

Gloomy Sunday

2009-02-15T14:21:00.018Z

Feel chaotic and lost. Thinking too much but still have no answer.

Svarta, a sprawa kościelna cz.II

2009-02-11T12:24:00.011Z

Jestem racjonalistką i ateistką, a jednocześnie piszę pracę magisterską o Bogu. Nie sądziłam, że będzie to tak irytujące i frustrujące na każdym kroku, wraz z kolejnymi lekturami. O absurdach i nonsensach religii można by napisać encyklopedię, ale o irracjonalności i zacofaniu Kościoła całą bibliotekę.

Zajęłam się tematem boskości u Stanisława Lema, gdyż jego filozofowanie na ten temat jest niesamowicie przenikliwe i bystre, a spostrzeżenia tak trafne, że chwilami napełnia mnie zdumienie. Oczywiście nie chcę tutaj przytaczać jego tez i wnioskowań, bo na to nie ma miejsca, ale chciałabym zacytować kilka, ostatnio przeze mnie przeczytanych, najbardziej mnie poruszających kwestii.
W "Fantastyce i futurologii" Lem porusza ważką sprawę stosunku Kościoła do antykoncepcji, bitwę toczoną z ludźmi od lat. Absolutny zakaz stosowania pigułki antykoncepcyjnej, jako niemoralnej i sprzyjającej rozpadowi rodziny to tylko mała część argumentów. lem odpowiada stanowczo i zgadzam się z nim na całej linii, oto cytat :

"Stanowisko ortodoksji katolickiej wobec antykoncepcji uważam za ciężki grzech. (...) W każdej minucie dnia i nocy (...) umierają z głodu tysiące dzieci na świecie. Ten, kto nie może ich uratować, nie ma prawa zabraniać użycia środków antykoncepcyjnych"

So pretty that hurts...

2009-01-24T16:53:00.027Z

Nazwałam tak kiedyś jedno ze zdjęć. Nazwa powstała pod wpływem muzyki Maxa Richtera, to chyba jedyny z kompozytorów, który dociera do mnie tak mocno, że chwilami sprawia mi niemal fizyczny ból...
Często wtedy wychodziłam z aparatem w przestrzeń.

Jednym z najpiękniejszych utworów jakie znam jest
Sarajevo, Maxa oczywiście. To dźwięki, które wyciskają ze mnie łzy i kolory...czerń to też kolor. Właściwie to nie chcę tu pisać o swojej nadwrażliwości, tylko zamieścić to, co wtedy powstaje...

2009-01-23T12:19:00.014Z

Zaniedbałam nieco bloga, widocznie nie jestem stworzona do systematyczności :] Właściwie to ja za dużo piszę, to miał być fotoblog... Od ostatniego wpisu były święta, sylwester i pewnie z 6 sesji z człowiekami ;>, większość jakoś mnie nie rusza.
Foty, które dziś tu zamieszczę są z grudniowego Off Festivalu. Gwiazda owego był Deerhoof. Perkusista był tak fotogeniczny, że właściwie zajmowałam się głównie nim :]

Żadnych fotek z Sylwestra nie będzie :) Czeka jeszcze na publikacje Lolitek (tak, rodzaj męski), ale na to trzeba jeszcze poczekać, mam ostatnio ciężkie dni :]

Post Scriptum (cholera, nigdy nie wiem jak się te człony ustosunkowują do dużych liter:P) : ostatnio zgłębiam zaniechany przeze mnie od lat trip hop. W tym miejscu podziękowania dla mojej mamusi, która kupiła mi ( a właściwie sobie) pierwszą kasetę Massive Atack! Właściwie dziwię się, że nie napisałam tu jeszcze nic o muzyce, chyba nie umiem. Chyba się nie da nie popadając w banał. si ja

Cienie cz. II

2008-12-10T17:11:00.011Z

Tak jak napisałam, tak zrobiłam, odsunęłam regały i kierowałam światło w sobie tylko znanych kierunkach, które wciąż się zmieniały, bo ciągle nie wychodziło tak, jak zamierzałam. No i to szkolne krzesło, które posiadam, pozostawia wiele do zyczenia w kwestii estetyzmu i wszystkiego właściwie. Wiekszość prac inspiruje mnie do myślenia nad kontynuacją, ale potrzebuję bardziej profesjonalnego tła, żeby móc się czymkolwiek chwalić... z drugiej strony podoba mi się kilka pierwszych zdjeć, zabarwionych nutą chaosu meblowego, przemieszaną z gumolitem w kolorze głębokiej zieleni. I właśnie je chciałam tu dziś pokazać.

Cienie

2008-12-07T13:47:00.009Z

A właściwie światło w kontrze. To moje najnowsze zajęcie z flashem. Właściwie dopiero się uczę co i jak, niestety ogranicza mnie brak miejsca, jak to w akademiku i dlatego skupiłam się na detalach i małych
fragmentach, chociaż i tak na jedno ze zdjęć wkradła się lampa postawiona na ziemi. Dzisiaj będę dalej próbować, tym razem jednak odsune jakieś zbedne regały.

Szlachcianką być...

2008-11-17T17:42:00.019Z

To marzenie wczoraj zostało na kilka godzin spełnione! Jeden z fotografów ze strony Max Models miał na mnie pewien pomysł. Wymyślił sobie, że dobrze będę wyglądała z szablą, w stroju szlacheckim lub bardzo do niego zbliżonym. Kilka dni wcześniej wyruszyliśmy więc na szmateksowe łowy. Wczoraj odbyła się sesja. A oto jej owoce, póki co kilka, ale dokleję jeszcze, jak już sama wejdę w ich posiadanie.

Chyba to, czego się najmniej spodziewałam, to fakt, że pozowanie to jest jednak ciężka praca, a jakże!

Stać bez ruchu, nie mrugać, a tu wiatr wieje w oczy i łzy lecą, a na dodatek ja w cienkiej koszulinie z żabotem, a temperatura około 5 stopni plus leciutka mżawka i wiatr... ale o dziwo na mojej twarzy zimna nie widać :)
Pierwsze foto było robione nad jeziorem, koło Zameczku Myśliwskiego w Kobiorze, a drugie na jednym z tarasików ów Zameczku. Ale to co było przed jest nieporównywalne z doznaniami, których doświadcza człowiek wewnątrz tej budowli. Wszystkie ściany bez wyjątku zapełnione są pogłowiem przeróżnych zwierząt: dzików, antylop, jest nawet bizon! Miałam też przygodę z jedna z wypchanych dzikich kaczek, ale o tym chyba lepiej nie mówić...
Najprzyjemniejszy był apartament...widok na jezioro, drewniane, stare meble, sekretarzyk z epoki i łóżko, a właściwie łoże z błękitną pościelą w pomieszczeniu przypominajacym trapez...

Portrety ostatnie dwóch mężczyzn

2008-11-09T16:28:00.032Z

...czyli zdjęcia z ostatniego tygodnia to, (pomijając kilka ostatnich dni, który przyniósł sesje pewnych dwóch młodych dam) portrety Oskara i Adriana. Oskar jest już prawie moim etatowym modelem. Po pierwsze dlatego, że często jest pod ręką, a po drugie, nawet jak nie jest pod ręka, to zawsze ma ochotę na nowe zdjęcia.

Przyodział stylową skórę i jeszcze bardziej stylową teczkę przedpotopową w kolorze brąz. Niewątpliwie najlepszym dodatkiem okazał się mały misio trzymany w kieszonce niczym goździk w butonierce.

Adrian też już się kilka razy przewinął przed moim obiektywem, ale najczęściej robił to wykrzywiając twarz, albo wywalając oczy z orbit, "bo tak lubi", więc postanowiłam, że rozkażę mu pozować na poważnie, układać wąsko usta i wyglądać jak poważny chłopiec w średnim wieku młodzieńczym :). Tak więc jest to jego debiut w poważnej roli modela i myślę, że całkiem nieźle mu wyszło. Enjoy...

Svarta, a sprawa kościelna...

2008-11-06T20:49:00.010Z

Od wtorku do czwartku byłam z A. w Krakowie na chwilami irytującym kursie dla fotografów i operatorów kamer, którzy chcą uwieczniać różnego rodzaju ceremonie. Dlaczego irytującym? Ponieważ w wielu momentach, ze słów księży prowadzących kolejne wykłady, padały tak ksenofobiczne i zaściankowe frazy, iż byłam na prawdę zniesmaczona. Ciągłe stawianie znaku równości między zgromadzonymi na kursie, a katolikami, w dodatku gorąco praktykującymi wydało mi się cokolwiek krzywdzące. Oświadczenie, że fotograf w czasie dokumentowania ceremonii powinien modlić się z innymi "w międzyczasie" i twierdzenie, iż ktoś, kto nie wierzy nie zrobi dobrego zdjęcie, o mało co nie sprowokowały mnie do podniesienia ręki i zapytania: "a co z fotografami innej wiary, bądź niewiary?". Wiem, że szacunek jest należny, tak jak i wiedza na temat tego, co wolno, a czego nie, wiem, że pewne miejsca, dla pewnych ludzi są święte i tego nie znieważam, a jednocześnie od 12 lat nie chodzę na msze, a od 15 mam na temat religii inne zdanie, niż to do którego usiłowano mnie przymusić. A jednak były momenty zabawne i pouczające, no i mam już legitymację, heh.
Poza tematem kursu popełniłam też kilka portretów Oskara, które zamieszczę w najbliższym czasie (zapewne jutro). Poza tym bardzo mile zaskoczyło mnie to, że ktoś mnie czyta tutaj:) Mam nadzieję, że dzisiejszym tematem nie zniechęciłam was do dalszej lektury.
Ah! i jeszcze jedna ważna rzecz warta zanotowania, nabyłam dziś lampę do mojego Pentaxa! Rezultaty i pierwsze szoty już wkrótce. Dobranoc

Szczęście pachnie cynamonem...

2008-11-02T12:05:00.076Z

...a także kardamonem, imbirem i goździkami. Do takich wniosków doszłam nad kubkiem "Ognistego smoka". Uwielbiam herbatę. Mam na półce około 15 rodzajów najróżniejszych liściastych specjałów. Ostatnio nabyłam dwie nowe, urzekające paczuszki, które prezentuję na zdjęciu obok.

Jeśli chodzi o zapachy, nie ma nic cudowniejszego niż ten płynący z korzennych przypraw w herbacie... Na jesienne wieczory najlepsze są oczywiście te rozgrzewające, a dla lepszego efektu warto dodać troche rumu (oh pyszności!).

Dobra, dosyć tej sielanki. Zaczynam bloga. To chyba już drugi raz, bo jakoś brakowało mi ostatnio bodźca. Dzisiaj, zupełnie przypadkowo weszłam na blog Księcia Oskara (może być fioletem?) i po krótkiej lekturze (doprawdy mógłbyś pisać częściej)
spłynęło na mnie błogosławione
natchnienie. Myślałam już o tym od jakiegoś czasu, kierując swoje plany bardziej w stronę foto-bloga. Po części realizowałam się, zamieszczając swoje zdjęcia na stronie Flickr, ale ostatnio wprowadzili tam zmiany, które mnie do dalszego postowania zupełnie zniechęciły.
Do bloga zachęciły mnie też, zupełnie nieświadomie,
inne osoby, między innymi kasia-wska, którą spotkałam
na wyżej wymienionym serwisie.

Sama nie wiem, w którą stronę pójdzie moje pisanie,
bo niczego nie zakładam z góry.
Chciałabym pisać o tym, co mnie w sposób bezpośredni dotyka,
o tym, co mnie inspiruje i porusza.
Prawdopodobnie jednak, nadrzędnym tematem
będzie fotografia,
która jest moim głównym
zajęciem (poza pisaniem pracy magisterskiej), a jednocześnie największą pasją.

Tymczasem zapraszam na gorącą herbatę w kubku z poziomkami.